AKTYWNOŚĆ CZŁOWIEKA W KONTEKŚCIE ORGANIZACJI DZIAŁAŃ, INTERAKCJI I STOSUNKÓW SPOŁECZNYCH.

Aktywność człowieka

stanowi fundament życia społecznego. To właśnie dzięki niej powstają, funkcjonują i przekształcają się społeczeństwa.

trzy główne wymiary:

organizację działań, interakcje społeczne i stosunki społeczne.

Organizacja działań

to świadome, zaplanowane i skoordynowane podejmowane czynności przez jednostki lub grupy w celu realizacji konkretnych celów.

aktywność człowieka przejawia się m.in. poprzez:

● planowanie działań, ● podejmowanie decyzji, ● organizowanie pracy własnej i zespołowej, ● koordynację zadań z innymi członkami grupy lub organizacji

Interakcje społeczne

to podstawowy mechanizm budowania więzi międzyludzkich i funkcjonowania społeczeństwa. To wzajemne oddziaływanie jednostek, poprzez wymianę informacji, emocji, gestów, zachowań, i są kluczowe dla tworzenia wspólnych znaczeń, norm i tożsamości.

Erving Goffmann

opisywał interakcje społeczne jako "teatr", w którym ludzie odgrywają role przed publicznością. W zależności od kontekstu i oczekiwań społecznych jednostka dobiera „rekwizyty” (np. strój, język, zachowanie) i tworzy określony obraz siebie.

Interakcje zogniskowane

to świadome, zaplanowane kontakty (np. rozmowa z przyjacielem, spotkanie służbowe)

Interakcje niezogniskowane

przypadkowe, krótkotrwałe, o niskim stopniu zaangażowania (np. spojrzenie w autobusie, uprzejmość na ulicy).

Stosunki społeczne

trwałymi i uporządkowanymi relacjami między jednostkami, które wykształcają się w wyniku powtarzających się interakcji. Są one normatywnie uregulowane i stanowią fundament życia społecznego.

Dynamika i uwarunkowania aktywności

Kulturę (normy, wartości, wzory zachowań), Socjalizację (proces przyswajania ról społecznych, kompetencji, postaw), Strukturę społeczną (klasa społeczna, pozycja, dostęp do kapitałów), Uwarunkowania psychologiczne (motywacja, aspiracje, zdolności)