starovi młodoglacjał

formy rzeźby młodoglacjalnej

1. wzgórza moreny czołowej, dennej, głazy narzutowe, rynny polodowcowe, pradoliny, sandry, kemy, ozy, drumliny

cechy staroglacjalnej

nie ma jezior, pokrywy lessowe, wydmy, gołoborza i rumowiska skalne

rynny polodowcowe

tworzą długie i wąskie zagłębienia o stromych, wysokich krawędziach, wyżłobione w podłożu przez wody subglacjalne.

pradoliny

bardzo szerokie doliny powstałe wzdłuż czoła lądolodu, w wyniku działalności wód z topniejącego lodowca i wód rzecznych płynących z południa, które łącząc się, utworzyły ogromne rzeki płynące w kierunku zachodnim

sandry

rozległe, bardzo płaskie stożki napływowe zbudowany ze żwirów i piasków osadzonych i wypłukanych przez wody pochodzące z topnienia lądolodu

kemy

piaszczysto‑żwirowe pagórki o wysokości od kilku do kilkudziesięciu metrów, utworzyły się w lodowych szczelinach lub pomiędzy bryłami martwego lodu z piasku i żwiru

ozy

długie wały, często bardzo kręte. Zbudowane są z piasku i żwiru. Powstały podczas postoju bądź deglacjacji, najczęściej w obrębie rynien subglacjalnych.

drumliny

wzgórza o obłym kształcie. Są zbudowane głównie z piasków i żwirów, niekiedy gliny.